همه‌ی این مقدمه‌چینی‌ها برای این بود که بگویم دیروز که برمی‌گشتم خانه، دوست عکاسم را دیدم که از غذا خوردن ملت در ارتفاع ۵۰ متری زمین عکس می‌گرفت. ازش سراغ آن یکی رفیقمان را گرفتم، گفت همین دور و برهاست یا بوده و رفته. آن موقع پیدایش نکردم، الان دیدم که بله، بوده و عکس گرفته و عکس‌ها را آپلودکرده. گفتم یک لینکی بدهم، یک فحشی بخورم که چه‌قدر بی‌عار و بی‌درد.
البته می دانم که سام جوانروح خودش به اندازه ی کافی ویزیتور دارد. خواستم به این وسیله یک پزی داده باشم که تورنتو جای باحالی است و من هم با سام رفاقت دارم. از ارتفاع هم نمی ترسم و خیلی خوشحال می شوم که دفعه ی دیگر من مهمان امکس باشم و با جرثقیل بروم آن بالا غذا بخورم.

۲- سه تا همکار مسلمون دارم که تو مهمونی‌های شرکت مشروب نمی‌خورن، به گوشت خوک هم لب نمی‌زنن، ولی دوست‌دختر دارن. احتمالن این مورد آخر قابل چشم‌پوشی نبوده.

۳- یک سالی که تو این کمپانی کار کردم به این نتیجه رسیدم که با مهاجرهای اروپایی- خاورمیانه‌ای و با لاتین‌ها می‌شه راحت‌تر ارتباط برقرار کرد. همیشه می‌شه راجع به فوتبال و رقص و سیاست و غذا و عشق و حال و… صد ساعت باهاشون پرچونگی کرد. حوصله‌ی اون همکارایی رو ندارم که راجع به هاکی،رژیم غذایی، سرطان و یا مدیریت مالی حرف می‌زنن. به آدم استرس مریضی و بی‌پولی می دن.

محض اطلاع: ایکس و ایگرگ هر دو زن هستند و مهندس و شاغل تمام وقت و ساکن کانادا.

ایمیل ایکس:
بچه‌ها، من دچار تناقض شخصیتی شدم. بی شوخی …. بعضی از این تناقض‌ها رو جنسی می‌بینم که حتمن غلطه. سر  کار هم بار جنسیتی مخفی داره اذیتم می‌کنه. این که رییسم  با خانوم‌ها در مورد گل و بلبل و مانیکور حرف می‌زنه و با آقایون راجع به جنگ عراق… و هر چی سعی می‌کنی بحث رو بکشی به جنگ، از دستت در می‌ره…یا همون‌جوری نگاهم می‌کنه که وقتی بچه بودم و راجع به فلسطین نظر می‌دادم، بابام نگاهم می‌کرد:” الهی…جیگرتو…عروسک باهوش”…گمانم به کمک احتیاج دارم.

 
ایمیل ایگرگ:
یه ضرب‌المثلی هست که می‌گه “این میز نیست که به آدم قدرت می‌ده، آدمه که به میز قدرت می‌ده” مثال: تا وقتی که رفسنجانی رییس‌ مجلس بود، همه می‌گفتن تو ایران قدرت دست مجلسه. حالا که رییس تشخیص مصلحته می‌گن قدرت دست تشخیص مصلحته. یعنی اگر رفسنجانی پیش‌نماز مسجد دارقورآباد هم بشه، قدرت می‌ره دارقوزآباد.
من این مثال رو تعمیم می‌دم به زن و مرد. اگر همین امروز دکمه‌ی جهان رو بزنیم و جای همه چیز عوض بشه، مردا صورتی بپوشن و زن‌ها آبی، مردها در مورد مانیکور حرف بزنن و زن‌ها در مورد جنگ عراق، بعد از یه مدتی به نظر می‌یاد که صورتی رنگ قویه و مانیکور مهم‌ترین مسیله جهانه. چون اصل موضوع اعتماد به نفس اون آدمی هست که صورتی پوشیده و داره در مورد مانیکور نظر می‌ده…

دور و برتو نگاه کن..مردایی که آشپزی می‌کنند یه جوری در مورد باربیکیو کردن حرف می‌زنند که همه تحت تاثیر قرار می‌گیرن و می‌گن:”بیا و ببین اصغر چه باربیکیویی درست می کنه.” ولی تو اگه ۱۷ تا خورشت هم جا بندازی، کار مهمی نکردی. این تقصیر من و توست که می‌گیم” فلانی از اون قورمه سبزی‌پز هاست”
مامان من برای ده نفر عروسی گرفت. ۲۰۰ نفرو غذا داد، همه‌ی غذاها خوشمزه بودند، همه به موقع سرو شدند، هیچ‌کدوم نسوخت. نه خودش، نه بقیه یه بار هم اینو نگفتن. بابام یه کولر تعمیر می‌کرد، همه فکر می‌کردند آپولو هوا کرده.
ما باید خودمون دیدمون رو به کارامون و حرفامون عوض کنیم. ما باید خودمون یاد بگیریم که چیزهایی که زنونه هستن یا به زن‌ها نسبت می‌دن، لزومن چیزهای بد و سطحی نیستند.
کی گفته که حرف زدن در مورد جنگ عراق مهمه، ولی حرف زدن در مورد گل و بلبل و مانیکور چیزهای سطحی و پیش‌پاافتاده است؟ تازه اگر درست نگاه کنی، می‌بینی که مانیکور و گل و بلبل چیزهایی واقعی و به دردبخوری هستند، ولی صد ساعت هم که در مورد جنگ عراق حرف بزنی، نه کاری در موردش می‌تونی بکنی، نه به درد زندگیت می‌خوره.
ما خودمون یه کاری کردیم که رومون نمی‌شه بگیم آشپزی یا گلدوزی یا خیاطی دوست داریم. حالا گلدوزی چه فرقی با نجاری داره، خدا می‌دونه. من اگه ده دست لباس بدوزم، به کسی نمی‌گم. ولی یه میز آیکیا رو که پیچش رو سفت می‌کنم، انگار شق‌القمر کردم.
یه دختری تو شرکت ماست که حامله است. هر روز در مورد حاملگیش خیلی راحت حرف می‌زنه و به رییسمون می‌گه از وقتی حامله شده، دو تا صبحونه می‌خوره و دایم گرمشه و…حالا اگه من حامله بودم، تا نه ماهگی به کسی نمی‌گفتم. می‌گفتم بالش قورت دادم.
تازگی‌ها اینو فهمیدم که من خودم شرمنده هستم که زن هستم. این منم که به قول این کانادایی‌ها نمی‌تونم زن بودنم رو سلبریت کنم….

نوشته ی انار

کم و بیش قیافه‌ها و رفتار مسافرها برایم آشناست. آنهایی که لپ‌تاپ و ساک ورزشی‌شان را به زور حمل می‌کنند، آنهایی که قهوه به دست وارد می‌شوند، آنهایی که اصرار دارند در حالت ایستاده کتاب‌های کلفت یا روزنامه‌ی صبح بخوانند، آنهایی که صدای موزیک‌ آی‌پادشان توی واگن می‌پیچد، آنهایی که به محض نشستن شروع به چرت زدن می‌کنند…. روزهایی که خودم درگیر هیچ کدام از کارهای بالا نیستم، یواشکی می‌روم توی کوک مردم. بیشتر این‌ها کارمند یا محصل هستند و الگوی رفتاری یکسانی دارند، در نگاهشان بیشتر آرامش دیده می‌شود تا استرس.برایم جالب است که این مسافرها هر کدام دنیای خودشان را دارند و در عین حال برای یک مدت کوتاه هم مسیرند.

امروز متوجه‌ی یک زوج شدم که روبرویم نشسته بودند. زن دستش را حلقه کرده بود دور بازوی مرد و حرف می‌زد، یا یک صدای آرام و محزون و یکنواخت، یک‌ریز، انگار که رادیو روشن کرده باشی. مرد خواب بود، یک‌بار هم ندیدم که لای چشم‌هایش را باز کند یا سری به علامت تایید تکان دهد. کاملن خواب بود. زن گاهی به مرد نگاه می‌کرد که چشم‌هایش بسته است، ولی اهمیتی نمی‌داد و همچنان به حرف زدنش ادامه می‌داد…بعد زن بلند شد که پیاده شود، مرد را بوسید و رفت، دور که شد، مرد چشم‌هایش را باز کرد.

نمی‌دانم اسمش را چه بگذارم. برش خیلی کسالت باری از یک زندگی یا یک رابطه…
مضحک است، ولی همه‌ی روز به فکر مرد بودم.

لینک مربوطه

پس نوشت: بنده هیچ اطلاع خاصی در این مورد ندارم. اصلن شاید دانشمند مربوطه صد تا پیش‌بینی غلط هم داشته و با توجه به سوابقش جدی گرفته نشده.

شما می‌تونید تمرین کنید که به هیچی فکر نکنید؟ یعنی ذهنتون رو کاملن خالی کنید؟ خیلی کار سختیه، ولی شدنیه. موزیک گوش دادن هم به عنوان ابزار کمکی موثره البته.

پی نوشت: در همین راستا این موزیک رو  گوش بدید، شاید به سلیقه تون بخوره و مشتری بشید.