پایت پیچ بخورد و روی کف خانه زمین بخوری. تنها هم باشی و نتوانی با گریه ای، ناله ای چیزی جلب توجه کنی. تا ده دقیقه هم با نفس بندآمده از درد روی زمین بنشینی و زل بزنی به خراشهای دستت. بعد از چند دقیقه که به زور بلند میشوی، غیر از هرهر خندیدن به [...]
یکشنبهها به این نتیجه میرسم که کل کارهایی که در طول هفته گذشته انجام دادهام و همه حرفهایی که زدهام، غلط بوده. این حالت گاهی به کل زندگی هم تعمیم پیدا می کند. ایران که بودم، جمعهها به این نتیجه درخشان میرسیدم. علی القاعده این حالت تا فردا صبح برطرف می شود.
*ادای احترامی ۱۰ روزه، از طرف ما نسل بی حماسه، به یکی از معدود عشقهای مُجازی که با هم دوستش داشتیم، حتی اگر نمی فهمیدیمش و نمی فهمیدمان: سینما!
*پیشنهاد آپاراتچی
*فیلم می بینیم!
* و این پست و احتمالا پست های بعدی این وبلاگ
