نتیجه این  که صعود زنان متحجر نه تنها در حال حاضر گامی در جهت احقاق حقوق از دست رفته ی زنان ایرانی نیست، بلکه احتمالن هزینه‌ی گزافی روی دست فعالین واقعی حقوق  زنان خواهد گذاشت.
. سوال این است : با در نظر گرفتن چنین هزینه ای آیا می‌توان به این صعود به چشم نقطه‌ی سفیدی وسط این همه سیاهی نگاه کرد؟ آیا هنوز می‌توان کنده شدن  “برچسب ” صندلیهای رزور شده برای مردان را به فال نیک گرفت؟ آیا جایز است به صرف زن بودن کسی، برای وزیر شدن اش هورا بکشیم؟

وزرای زنی که از مردان، مردسالارتراند!

فاطمۀ آجرلو ( وزیر پیشنهادی رفاه ) کیست؟

وزرای زن

——————————————————-
این همه خوندم، دو سه تا لینک هم بگذارم:
دیشب خواب مرتیکه ریشو رو دیدم

این دو زن

واقعیت زن بودن برای آنها

شاید گاهی درست نباشد که بگوییم این‌ها همینند، بگذار خوش باشند و زندگی‌شان را بکنند. شاید درست نباشد که بگوییم نظر همه در جای خودش محترم است، شاید دلسوزی برایشان گاهی وقت ها نابجا باشد، چون این آدمهایی که از زمین تا آسمان با ما فرق دارند،  به همراه من و تو و خیلی‌های دیگر در همان جامعه ای رندگی می کنند که آرزوی مدنی شدنش را داشتیم، بعد یک روز چشم‌هایمان را باز کردیم و با تعجب از هم پرسیدیم: “این الف نون دیگه از کجا سر ما خراب شد؟”
و دیر فهمیدیم که حق هست و در مقابلش مسئولیت که هیچ وقت به عهده نگرفتیم، دیر فهمیدیم که هیچ وقت به خودمان زحمت شناختن بقیه را ندادیم، و دیرتر بود که فهمیدیم که از ماست که بر ماست.

خوب..اگر همچنان این بحث رو دنبال می کنید ۱، ۲ و ۳ رو هم بخونید.

نوشته‌ی حامد را امروز خواندم. منکر نمی‌شوم که واقعیاتی مثل “سقف رشد شغلی ” یا “سکون نظام‌های (نیمه) سوسیالیستی” یا “رفع نیازهای مادی” بسیار بسیار مهم و تاثیرگذار هستند. با این همه تعجب کردم که چه‌قدر دید آدم‌ها به مهاجرت می تواند متفاوت باشد. برای من مهاجرت قدم برداشتن بوده است از تیره به رنگی. از من به زن، با هیجان و اشتیاق… مهاجرت برای من فرار از خودم یا دیگران نبوده. راه حل نهایی زندگی‌ام نبوده. فرصت گران‌قدری بوده که ببینم چه کسی هستم و چه می‌خواهم. فرصتی که به طور حتم در مملکتم از من دریغ می‌شد، چه به عنوان یک انسان، چه به عنوان یک زن.

—————————————————————–

]]> http://sayeh.nevesht.org/archives/871/feed 24 http://sayeh.nevesht.org/archives/837 http://sayeh.nevesht.org/archives/837#comments Mon, 30 Jun 2008 17:48:22 +0000 سایه http://sayeh.nevesht.org/?p=837 این پست  در واقع انتشار ایمیل‌هایی است که بین ایکس و ایگرگ رد و بدل شده و من هم ناظر ساکت بوده‌ام . چند روز پیش من و ایگرگ به این نتیجه رسیدیم که در این مقوله‌ی خاص نیازمند  نظرات بقیه هم هستیم. همین شد که   این دو تا ایمیل از این‌جا سر درآورد.

محض اطلاع: ایکس و ایگرگ هر دو زن هستند و مهندس و شاغل تمام وقت و ساکن کانادا.

ایمیل ایکس:
بچه‌ها، من دچار تناقض شخصیتی شدم. بی شوخی …. بعضی از این تناقض‌ها رو جنسی می‌بینم که حتمن غلطه. سر  کار هم بار جنسیتی مخفی داره اذیتم می‌کنه. این که رییسم  با خانوم‌ها در مورد گل و بلبل و مانیکور حرف می‌زنه و با آقایون راجع به جنگ عراق… و هر چی سعی می‌کنی بحث رو بکشی به جنگ، از دستت در می‌ره…یا همون‌جوری نگاهم می‌کنه که وقتی بچه بودم و راجع به فلسطین نظر می‌دادم، بابام نگاهم می‌کرد:” الهی…جیگرتو…عروسک باهوش”…گمانم به کمک احتیاج دارم.

 
ایمیل ایگرگ:
یه ضرب‌المثلی هست که می‌گه “این میز نیست که به آدم قدرت می‌ده، آدمه که به میز قدرت می‌ده” مثال: تا وقتی که رفسنجانی رییس‌ مجلس بود، همه می‌گفتن تو ایران قدرت دست مجلسه. حالا که رییس تشخیص مصلحته می‌گن قدرت دست تشخیص مصلحته. یعنی اگر رفسنجانی پیش‌نماز مسجد دارقورآباد هم بشه، قدرت می‌ره دارقوزآباد.
من این مثال رو تعمیم می‌دم به زن و مرد. اگر همین امروز دکمه‌ی جهان رو بزنیم و جای همه چیز عوض بشه، مردا صورتی بپوشن و زن‌ها آبی، مردها در مورد مانیکور حرف بزنن و زن‌ها در مورد جنگ عراق، بعد از یه مدتی به نظر می‌یاد که صورتی رنگ قویه و مانیکور مهم‌ترین مسیله جهانه. چون اصل موضوع اعتماد به نفس اون آدمی هست که صورتی پوشیده و داره در مورد مانیکور نظر می‌ده…

دور و برتو نگاه کن..مردایی که آشپزی می‌کنند یه جوری در مورد باربیکیو کردن حرف می‌زنند که همه تحت تاثیر قرار می‌گیرن و می‌گن:”بیا و ببین اصغر چه باربیکیویی درست می کنه.” ولی تو اگه ۱۷ تا خورشت هم جا بندازی، کار مهمی نکردی. این تقصیر من و توست که می‌گیم” فلانی از اون قورمه سبزی‌پز هاست”
مامان من برای ده نفر عروسی گرفت. ۲۰۰ نفرو غذا داد، همه‌ی غذاها خوشمزه بودند، همه به موقع سرو شدند، هیچ‌کدوم نسوخت. نه خودش، نه بقیه یه بار هم اینو نگفتن. بابام یه کولر تعمیر می‌کرد، همه فکر می‌کردند آپولو هوا کرده.
ما باید خودمون دیدمون رو به کارامون و حرفامون عوض کنیم. ما باید خودمون یاد بگیریم که چیزهایی که زنونه هستن یا به زن‌ها نسبت می‌دن، لزومن چیزهای بد و سطحی نیستند.
کی گفته که حرف زدن در مورد جنگ عراق مهمه، ولی حرف زدن در مورد گل و بلبل و مانیکور چیزهای سطحی و پیش‌پاافتاده است؟ تازه اگر درست نگاه کنی، می‌بینی که مانیکور و گل و بلبل چیزهایی واقعی و به دردبخوری هستند، ولی صد ساعت هم که در مورد جنگ عراق حرف بزنی، نه کاری در موردش می‌تونی بکنی، نه به درد زندگیت می‌خوره.
ما خودمون یه کاری کردیم که رومون نمی‌شه بگیم آشپزی یا گلدوزی یا خیاطی دوست داریم. حالا گلدوزی چه فرقی با نجاری داره، خدا می‌دونه. من اگه ده دست لباس بدوزم، به کسی نمی‌گم. ولی یه میز آیکیا رو که پیچش رو سفت می‌کنم، انگار شق‌القمر کردم.
یه دختری تو شرکت ماست که حامله است. هر روز در مورد حاملگیش خیلی راحت حرف می‌زنه و به رییسمون می‌گه از وقتی حامله شده، دو تا صبحونه می‌خوره و دایم گرمشه و…حالا اگه من حامله بودم، تا نه ماهگی به کسی نمی‌گفتم. می‌گفتم بالش قورت دادم.
تازگی‌ها اینو فهمیدم که من خودم شرمنده هستم که زن هستم. این منم که به قول این کانادایی‌ها نمی‌تونم زن بودنم رو سلبریت کنم….

نوشته ی انار

بدینوسیله حمایت خودم را از حرکت جاری خانم‌‌های روایت‌گر وتحلیل‌گر سکصی- فمینیستی اعلام می‌کنم که بر همگان معلوم شود صاحب این وبلاگ لال نمی‌باشد، خودش را هم به آن  راه نمی‌زند. فقط معلومات کافی برای اظهار نظر مفصل و جرات کافی برای ابراز وجود ندارد. ضمنن از سکوت برادران عزیز هم بسیار متعجبم. آیا مطلب زنانه قلمداد می‌شود؟ یا شما هم مثل من از مشکل کمبود جرات رنج می‌برید؟