این باشد به جای بهارانه
از ده یازده سال پیش یاد گرفتهام که به رفتن آدمها، به دیگر نبودنشان عادت کنم. از همان موقعها تمرین کردهام که زندگیام را چنان پر کنم که جای آدمها خالی نماند. یاد گرفتهام که نگاه پرحسرت به دور و برم نیندازم و آه نکشم و نگویم جای فلانی خالی. چون نیست. جای کسی خالی نیست. از نگاه صفر و یکی من، هر کسی در هر لحظه همان جایی است که باید باشد. افسوسی در کار نیست.
تنها یک چیز است که منطق سر سخت من حریفاش نمیشود. به دیگر دوست نداشتن آدمها عادت نمیکنم. یاد نگرفتهام، یاد هم نخواهم گرفت…
فروردین ۳م, ۱۳۸۸ at ۱:۲۸ ب.ظ
اندکی صبر ، سحر نزدیک است .
فروردین ۳م, ۱۳۸۸ at ۱:۳۹ ب.ظ
سلام –
زندگی چیزی بیشتر از دوست داشتن نیست .
فروردین ۳م, ۱۳۸۸ at ۱:۵۱ ب.ظ
آیا لازمه که یاد بگیری یه همچین چیزی رو؟!! همون اولی رو که یاد گرفتی و انجام میدی بسیار عالیه اما این دومی ضرورت نداره.البته از نظر من.
فروردین ۵م, ۱۳۸۸ at ۲:۰۹ ق.ظ
سلام
نوروز مبارک
خندان باشی
فروردین ۵م, ۱۳۸۸ at ۵:۱۷ ق.ظ
این دوست داشتن آدمها که گفتین در نگاه اول کمی شعاری به نظر میاد. فقط کاقیه که یه بار کسی دوست داشتنتونو یه جوری پس بزنه. اونوقته که نه تنها از اون شخص بلکه از خیلی های دیگه هم بدتون میاد و بدون اینکه فالت خاصی داشته باشن ازشون متنفر میشین و این دور ادامه پیدا می کنه تا یه آدم دیگه بیاد توی زندگیتون که قلبتون بتپه براش اونوقته که همه چیزهایی که تا دیروز زشت و دوست نداشتنی بودن زیبا و دلنشین میشن. گمونم اگه ما گاهی این تنفر رو تو خودمون داریم دلیلش اینه که اون آدم خاص تو زندگیمون نیومده. شاید گاهی باید صبر کرد.
فروردین ۶م, ۱۳۸۸ at ۳:۰۷ ب.ظ
salam , man dobare dishab khabet ro didam , ba ye pirahane abi , hamash ham mikhandidi
فروردین ۸م, ۱۳۸۸ at ۲:۳۴ ب.ظ
کتی جان … بهنظر من زندگی همان دوست داشتنها ست و عادت کردن به دوست داشتنها.. و زندگی چیزیست که جای خالی آدمهای دوست داشتنی درش خالی بماند و تو هر وقت نگاهش کنی یادت بیافتد که این جای خالی از آن کسی ست که کنار تو نیست .. آدمهای دیگر و دوستان دوست داشتنی دیگر بیایند و هرکدام گوشه ای را برای خودشان بگیرند و تو بفهمی که با این همه فضایی که به همه می دهی اما آن جاهای خالی مال آن کسانی ست که سهمی در ساختن روزهای زیبای تو داشته اند .. دلت به یادشان درد بگیرد.. و لبت بخندد به اینکه این درد چقدر شیرین است..
لااقل برای من ، مجموعه همه اینها زندگیست..
فروردین ۱۴م, ۱۳۸۸ at ۱۱:۲۰ ق.ظ
ها رفیق . عادت نمی کنیم که . لعنت به دوست داشتن .
فروردین ۲۱م, ۱۳۸۸ at ۴:۰۲ ب.ظ
میشه؟