Comments on: ما که مال آن خاکیم

By: sara

sara — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

بیچاره بچه های بی گناه غزه
چرا هیچ کس کمکشون نمی کنه

By: باران

باران — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

من و تو که در دل جنگ بزرگ شده ایم اینها را میدانیم. کودکان ما مانند آنهایی که موشکها را تحسین میکنند بزرگ خواهند شد!

By: Him

Him — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

بقول مسعود بهنود : گلوله بد است.
بعلاوه من یک نظر دیگری هم داشتم که نوشتم

By: سپیدار

سپیدار — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

بر باد رفته ایم… نه زنده!

By: سولماز

سولماز — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

این چند روز وبلاگستان فارسی چیزهایی داشته برای غزه و آدم های بی گناهش . ولی هیچ کدامشان مثل این نوشته امروز تو مو به تنم راست نکرده بود و اشک به چشمانم نیاورده بود.

حیف که اینجا توی وطن خودمان انقدر استفاده تبلیغاتی از این ماجرا می شود همه با چشم بدبینی به این مسئله هم نگاه می کنند.

By: سارا

سارا — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

اشکم رو در آوردی .

By: golnaz

golnaz — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

ghashang bood, merci

By: داریوش

داریوش — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

زنده‌ایم ما؟…چگونه زنده مانده‌ایم؟ کجای این دنیا آدمهایی پیدا میکنی که در روز بارها و بارها آژیر قرمز شنیده و مرگ دور سرش پرواز کرده…و دوباره وضعیت عادی….عجیب است یا عجیب نیست که زنده‌ایم و پوستمان آنقدر کش آمده و وسیع شده که دنیایی را میشود زیرش چپاند…اعداد و ارقام؟…کسی چه میداند در این گوشه از دنیا، همین ما و همسایه‌هایمان چند بار کودکان آغشته به خون را در زندگیمان دیده‌ایم…آن موشکهایی که سر بر آورده‌اند و جولان میدهند و تماشاگرانی با نگاهی پر از تحسین نگاهشان میکنند نمیدانند حال مادرانی را که کودکانشان را از رنگ روسری و کفشهاشان میشناختند در زیر آوار لبخندهای خونسردی که دنیا را میخواهند….

By: Zed

Zed — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

نمی دونم چی بگم، ولی خواستم یه نظر بدم بگم حرف دل خیلی ها رو زدی.یعنی بگم : دقیقا.
(من مدت هاست از طریق ریدر بلاگتونو دنبال می کنم ولی این پست و نتونستم بیخیال بشم و نظر ندم. )

By: Kimia

Kimia — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

اون دوتا موشک رو میگی که طبقه اول کنار همدیگه هستند؟ تا جایی که یادم میاد اونا روسی هستند. نمی دونم ولی حتی تجسمش وحشتناکه که چیز به اون بزرگی فرود بیاد رو سر خونه و آشیونه آدم و زندگی برای همیشه مسیرش عوض بشه. همونطور که میگی جنگ حتی اگر مرگش به ما عزیزانمون اصابت نکرده باشه زندگی ما رو برای همیشه تغییر داده. یک چیزی که همیشه با ماست.