اینگونه بود که بی سر و صدای زیادی رفت تو پاچه هم زنها ، هم مردها.

و در ضمن تو یکی باریک بین و ظریف نویس هستی و من واقعا تو کف ِ وبلاگت موندم.

http://nilouyee.blogfa.com/post-173.aspx

پست قبلت هم حالم را خیلی بد کرد خیلی

ضمنا، قشنگ می نویسی. یادمه قبلا ها هم اومده بودم اینجا. دوست دارم بیشتر بهت سر بزنم پس لینکتو می ذارم.
همیشه موفق و شاد باشی.

اصلن من هم منظورم این نبود که کار خاصی باید انجام داد. فقط می خواستم بگم که نگاه من از بالا به پایین نیست. نگاه دلسوزانه است که از بالا به پایینه. ما همیشه به هم فکرهای خودمون راحت تر اعتراض می کنیم تا به این جور آدم ها. اون ها رو در حد اعتراض هم نمی بینیم گاهی.
در مورد آگاه شدن مردم هم درست می گی. شاید یه رنسانس لازمه. کار امروز و فردا نیست، کار چندین نسله. ولی یک چیزی رو من توی کانادا متوجه شدم. اینجا هم عموم مردم چندان تربیت شده و اهل تفکر و خوندن و …نیستند. مخصوصن تو شهرهای کوچیک. ولی یک سری آگاهی های عمومی رو همه دارند. یک سری حقوق رو همه رعایت می کنن. مثلن حق تقدم توی صف یا موقع رانندگی. خوش رفتاری و احترام به بچه ها…و برای همین به نظرم رسیده همین آموزشهای کوچیک شاید منجر بشه به جایی که مردم به شایسته سالاری معتقد بشن. نه این که دنبال رابین هود یا دنبال معجزه بگردن!!!