سایه

۱- ته ته قصه‌های مجید، فکر کنم داستان آخر از مجموعه‌ی آخر، بی‌بی نگاه می‌کرد به مجید و می‌گفت:”کاش این‌جوری نبودی، کاش جور دیگری بودی.”
مامان این روزها تورنتوست. گاهی که دارم تئوری می‌بافم، چشم‌هایش را تنگ می‌کند و نگاهم می‌کند،بعد می‌گوید:”چه می‌دونم، سه تا بچه دارم، هر کدومشون یه جور”. این‌جور موقع‌ها یاد بی‌بی می‌افتم و یاد “کاش جوردیگری بودی”.
و راستش …..من خوشحالم که مجید قصه‌های مجید “جور مجید” بود و من “جور خودم” هستم. من خوشحالم که معلوم است هیچ‌کداممان توی کارخانه‌ی”بچه‌ی سربراه سربه‌زیر موفق” قالب نخورده ایم.

۲- شش سال است که وبلاگ‌دار و وبلاگ‌خوانم. توی این شش سال با کثیری از آدم‌های پشت این وبلاگ‌ها مکاتبه و نشست و برخاست و زندگی کرده‌ام… آدم‌باکره دیده‌ام که سک-سی‌ نویسی می‌کند، آدم‌های تا خرخره سنتی دیده‌ام که روشنفکرانه‌ترین پستهای روزگاررا پابلیش می‌کنند، آدم ها دیده‌ام که از پس زندگی روزانه‌ی خودشان بر نمی‌آیند و دغدغه‌های جهانی دارند. … بنابراین توی پاچه‌ی من یکی نمی‌رود آقاجان. گفته باشم!

۳- من و ویکتور به فاصله‌ی سه متری هم می‌نشینیم، پشت به هم، پارتیشنی هم بینمان نیست. با این همه ویکتور اصرار دارد که دهانش را برای حرف زدن باز نکند و فقط پای مسنجر تایپ کند. این‌طوری هرگز به خودش زحمت برگرداندن صندلی و نگاه کردن به کسی را هم نمی‌دهد. البته که در کل روز از جایش هم تکان نمی‌خورد و مثل من در رفت و آمد مدام به دستشویی و ناهارخوری و پارتیشن این و آن و استارباکس و … نیست.

این هم چت‌های من و ویکتور که مسخره ترین چت‌های دنیاست!!
.
.
- این چه جور چایی است که می‌خوری؟ عجب اسانس قوی دارد!!
- این بوی چای نیست ویکتور، دارم به دستم کرم می‌مالم!!
.
.
- صدای چی بود کتی؟
- صدای نی، رسیدم به ته لیوان.
- عین صدای بوسیدن بود. من فکر کردم داری تای را می‌بوسی!!!!!!!!!!!!
- هه هه. حالا چرا تای؟
- تای الان آمده بود بالای سر تو حرف می‌زد.
- اون ویلسون بود ویکتور!!!! یک ساعت است که تای رفته خانه .

این مطلب در تاریخ چهارشنبه, شهریور ۲۰م, ۱۳۸۷ در ساعت ۱۱:۵۵ ب.ظ و درباره موضوعات نوشته های روزمره منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.