سایه

تقریبن یک سالی می‌شود که صبح‌ها راس ساعت هشت و نیم صبح از ایستگاه دم خانه ام سوار مترو می‌شوم و بیست و پنج دقیقه بعد جلوی محل کارم پیاده می شوم.

کم و بیش قیافه‌ها و رفتار مسافرها برایم آشناست. آنهایی که لپ‌تاپ و ساک ورزشی‌شان را به زور حمل می‌کنند، آنهایی که قهوه به دست وارد می‌شوند، آنهایی که اصرار دارند در حالت ایستاده کتاب‌های کلفت یا روزنامه‌ی صبح بخوانند، آنهایی که صدای موزیک‌ آی‌پادشان توی واگن می‌پیچد، آنهایی که به محض نشستن شروع به چرت زدن می‌کنند…. روزهایی که خودم درگیر هیچ کدام از کارهای بالا نیستم، یواشکی می‌روم توی کوک مردم. بیشتر این‌ها کارمند یا محصل هستند و الگوی رفتاری یکسانی دارند، در نگاهشان بیشتر آرامش دیده می‌شود تا استرس.برایم جالب است که این مسافرها هر کدام دنیای خودشان را دارند و در عین حال برای یک مدت کوتاه هم مسیرند.

امروز متوجه‌ی یک زوج شدم که روبرویم نشسته بودند. زن دستش را حلقه کرده بود دور بازوی مرد و حرف می‌زد، یا یک صدای آرام و محزون و یکنواخت، یک‌ریز، انگار که رادیو روشن کرده باشی. مرد خواب بود، یک‌بار هم ندیدم که لای چشم‌هایش را باز کند یا سری به علامت تایید تکان دهد. کاملن خواب بود. زن گاهی به مرد نگاه می‌کرد که چشم‌هایش بسته است، ولی اهمیتی نمی‌داد و همچنان به حرف زدنش ادامه می‌داد…بعد زن بلند شد که پیاده شود، مرد را بوسید و رفت، دور که شد، مرد چشم‌هایش را باز کرد.

نمی‌دانم اسمش را چه بگذارم. برش خیلی کسالت باری از یک زندگی یا یک رابطه…
مضحک است، ولی همه‌ی روز به فکر مرد بودم.

این مطلب در تاریخ چهارشنبه, اردیبهشت ۲۵م, ۱۳۸۷ در ساعت ۹:۵۶ ب.ظ و درباره موضوعات من و کانادا, نوشته های روزمره منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.