سایه

مامان همیشه می‌گفت مادربزرگش که صدایش می‌کردند «بی‌بی‌جان»، همین که روضه خوان می‌آمد بالای منبر و می‌گفت«بسم الله…» با صدای بلند شروع می‌کرد به گریه کردن. پیرو بی‌بی‌جان بقیه‌ی زن‌های جمع هم می‌زدند زیر گریه و خلاصه هیچ‌کسی به روضه گوش نمی‌داد، به قول معروف دل به روضه نمی‌دادند. از قرار همه‌جا رسم روضه همین بوده. هر چند وقت یک‌بار ملت دور هم جمع می‌شدند و گریه‌ای می‌کردند و به قول خودشان جگرشان را جلا می‌دادند!!!
من مدام می‌شنوم که قدیمی‌ها افسردگی نمی‌دانستند چیست و این مد جدید است. جدای آن‌که قدیمی‌ها گرفتارتر و لابد خسته‌تر از آن بوده‌اند که وقت دپ زدن داشته باشند، این مدل گریه کردن توی مجالس و جلوی ضریح و… هم بدون شک موثر بوده و یک جور روان‌درمانی سنتی محسوب می‌شده.
همه‌ی این‌ها چرا به فکرم رسیده؟ تازه‌گی متوجه شدم که توانایی گریه کردن را از دست داده‌ام. از بس که به خودم گفته‌ام باید محکم باشم و وا ندهم، بغض و اشک رفته پی کارش!! به قول آیدا حتی تمرکز هم می‌کنیم برای گریه کردن و باز اشکمان در نمی‌آید. گاهی حسرت بی‌بی‌جان را می‌خورم که بی‌تمرکز بغضش می‌ترکید !

این مطلب در تاریخ چهارشنبه, اردیبهشت ۴م, ۱۳۸۷ در ساعت ۱:۰۹ ب.ظ و درباره موضوعات روان شناسی، خودشناسی منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.