سایه

خوب است که گذرت به این‌جا نمی‌افتد و اصلن وبلاگ نمی‌دانی چه جور چیزی است. چون آن وقت نوشتن سخت می‌شد. آن هم برای من که مدت‌هاست از نوشتن برای مخاطب خاص احتراز کرده‌ام.

با این حال می‌نویسم که ثبت شود شنیدن صدایت بعد از این همه سال، بهترین اتفاق امروز بود. انگار همین جا نشسته بودی روبروی من و با دقت سوال می‌کردی:« اصل حالت چطوره؟» و من اطمینان داشتم که دانستن اصل حال من برای سوال کننده مهم است!

اعتراف می‌کنم که باز من را به تعجب انداختی، با گفتن از دخترکت، با پیش شماره ات و با مهربانی‌ات که هنوز پابرجاست. درست عین همان روزی که گفتی: «زیارت عاشورا را هم حفظم. بخوانم؟» و من عین برق‌گرفته‌ها نگاهت کردم. چند سال پیش بود؟ ده سال؟

نمی‌دانم چه‌قدر عوض شده‌ای. نمی دانم چشم هایت هنوز آن برق سابق را دارند یا نه. نمی دانم هنوز هم بعد از چند دقیقه سکوت، ناگهان زیر آواز می‌زنی یا نه. ….اما یک چیز را می‌دانم که خودم هیچ آن آدم سابق نیستم. خیلی عوض شده‌ام. می توانم اطمینان بدهم که حالا دیگر بیشتر وقت‌ها اصل حالم خوب است، بعد از آن همه روزهای سخت و طولانی که گذراندم. همان روزهایی که امروز گفتی گاهی دلتنگ‌شان می شوی.

و… ملالی نیست جز آن که دیگر بیست و دو ساله نمی‌شویم. همین.

امضا: اون دختره که از شاپره…..

این مطلب در تاریخ دوشنبه, اردیبهشت ۲م, ۱۳۸۷ در ساعت ۴:۲۲ ب.ظ و درباره موضوعات در دلم بود که بی دوست ... منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.