سایه

یک صحنه‌‌ی تکراری:

می‌رسم خانه. خوشحالم. خوشحال و گاهی هم کمی مست. نگاه می‌کنم. همه جای خانه به هم ریخته است. لباس‌هایی که قبل از رفتن امتحان کرده‌ام روی کاناپه افتاده‌اند. لنگه‌ کفشی که در آخرین لحظه از پوشیدنش پشیمان شده‌ام پرت شده وسط اتاق. ظرف‌های نشسته توی آشپزخانه روی هم تلنبار شده‌اند. همه‌ی به هم‌ریختگی‌ها را نگاه می‌کنم و با خونسردی سوت می‌زنم. بعد تصمیم می گیرم موزیک بگذارم و در حال گوش کردن به موزیک همه جا را مرتب کنم. موزیک را بلند می‌کنم و می روم توی آشپرخانه و شروع می‌کنم به شستن. موزیک خوبی است. قر دارد. ظرف ها را بی‌خیال می‌شوم، شیر آب را می بندم، دستکش‌ها را از دستم بیرون می‌آورم و می‌آیم  برای خودم می‌رقصم. بعد از ده دقیقه  خسته می‌شوم و خوابم می‌گیرد. به صدایی که توی سرم می‌گوید : «خانه باید مرتب باشد»، می‌گویم: «خفه شو». بعد با نوک پا لباس‌ها را از سر راهم می‌‌زنم کنار، خودم را پرت می‌کنم  روی تخت و راحت  تا خود صبح می‌خوابم.

 باور کنید یا نه،  این صحنه‌ی دلخواه و دوست داشتنی من از زندگی‌ام است.

همه‌‌چیز را یک وقت دیگر مرتب می‌کنم. بعد، یعنی هر زمانی که حال کنم خانه مرتب باشد یا مرتب دیده شود. بایدی وجود ندارد.«باید»، وقتی که در قید زمان و مکان محدود ‌شود، چه از طرف خودم، چه از طرف دیگری،درست مثل یک بیماری مرموز عمل می‌کند. مرا می‌کشد!

این مطلب در تاریخ پنجشنبه, فروردین ۲۹م, ۱۳۸۷ در ساعت ۱۰:۳۰ ق.ظ و درباره موضوعات نوشته های روزمره منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.