Comments on: برسد به دست خواهر دلواپس ما….

By: فرزین تهرانی

فرزین تهرانی — Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0000

دلم گرفت که ما آدمها به جه جیزهائی اهمیت میدهیم وبه جه جیزهائی نه ؟

By: khazan

khazan — Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0000

خوش به حالت که تو هیچ باتلاقی نبودی. جدا خوش به حالت. اما من واقعا از این قسمت خیلی خوشم اومد…..نمی دونم چرا .ما زن‌‌ها نصف عمرمان به بیرون آمدن از باتلاق می‌گذرد و نصف دیگرش به اثبات این رهایی به دیگران. این‌گونه است که تا ما پای‌کوبی می‌کنیم مردان رسیده‌اند

By: از زندگی

از زندگی — Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0000

سلام سایه جان، من از این که کسی به آنچه بهش معتقده عمل کنه خوشحال می شم. مهم اینه که راهش رو خودش انتخاب کرده باشه. از این قسمت یادداشت تون هم خیلی خوشم اومد:
بعضی‌ها خوشحال‌تر و آرام ترند. تلاش من این است که جزو آن دسته باشم. به همین سادگی.

By: mehdi

mehdi — Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0000

از اون نوشته های اریجینال خودت بودا خانوم سادگی من که خیلی خوشم اومد

By: سامان

سامان — Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0000

! WoW

By: آیدا

آیدا — Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0000

نوشته ات عالی بود
چقدر خوب غیر مقرضانه بود. چقدر با گارد باز. خیلی خوب بود. چقدر خوب بود همه عادت می کردیم انقدر قبلا از دست به قلم شدن و فریاد زدن آرام فکر کنیم. همانطور که تو کردی. گوش کردی و فکر کردی . خودت را جای نویسنده گذاشتی و حق دادی و ارام نظرت را نوشتی.
لطفن زندگیت را ثبت کن… من هم می فهمه توصیه در کار نیست ما برای نصیحت کردن و فرمول دادن نیست که می نویسیم. مخصوحن با شناختی که من از تو دارم که آنقدر آزاده های که بقول خودت هیچکس را در باتلاق نمی بینی که بخواهی راه حل برایش بگذاری.
خیلی نوشته ات را دوست داشتم ..
آیدا

By: yasaman

yasaman — Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0000

دوست عزیزم چقدر ساده و صمیمی نوشتی بهت غبطه خوردم که دلنگران کسی نیستی برعکس تو منم.!!! گاهی انقدردلنگرانی های دیگراونو دارم که خودم فراموش میشم!

By: پانته‌آ

پانته‌آ — Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0000

سایه عزیز!
حتماً همینطوره که تو نه حال منی، نه آینده من، و نه حتا آینه من. اینکه من فکر می‌کنم شبیه تو هستم، دست‌کم با برداشت از نوشته‌هات، رو هم نباید زیاد جدی بگیرم، چون من هیچ‌وقت شجاع‌تر نیستم و نخواهم شد؛ پس این فقط حکم یه مرهم رو داره برای آرزوهایی که شاید می‌تونست برآورده بشه و نشد.
حقوق استفاده از اون مطلب رو کلاً به تو واگذار می‌کنم! اگر فشار زیاد شد حال چانه‌زنی نداشتی برای تنویر افکار عمومی و ارضای برخی احساسات خوانندگان متنش رو بذار. باز کردن ایمیل در ایران و فحش خوردن یا شنیدن این‌که وبلاگ خوبی دارم و مایل به تقابل لینک‌ام، با این سرعت‌های خفن خیلی لذت‌بخش نیست.
سایه‌ات مستدام و تلاشت برای شاد بودن بادوام.

By: رضا

رضا — Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0000

فکر می کنم چرایی مهاجرت تقریبا واسه بیشتر ماها بدیهیه. زیاد بهش گیر دادن در نهایت منجر به یه احساس درجازدگی و ماندن در گذشته می ده. در ضمن آدم باید هزینه های انتخابی که میکنه رو بده.

حاشیه مهم : یهو یادم افتاد که شاید قرنهاست اینجا کامنت نگذاشتم (آخ که یاد آن خاله بازیهای وبلاگی به خیر!) به عنوان کسی که وبلاگت رو از همون دوران ماقبل تاریخ می خوند، اگه جسارت نباشه می خوام بگم که بلوغ این نوشته ها با اون اولی ها قابل مقایسه نیست. اینو به عنوان یه خواننده می گم، حالا تو اگه فقط درصدی از این تغییر رو در زندگی واقعیت هم احساس می کنی، یعنی اینکه ول دان و خواهران و برادران نگران نباشند!

By: علیرضا

علیرضا — Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0000

..همه چی به کنار”این خواهرمون” منو یاد کمیته هایی قدیم می اندازه”این خواهرمون با شما چه نسبتی دارن؟”!