یک مدتی است که دیگر نمیتوانم گوشی تلفن را بردارم و از کسی احوالپرسی کنم که فرسنگها از من دورتر است و امید دیدار سالی یک بار هم نداریم. سخت شده. کلمهها در دهانم نمیچرخند. باید به خودم فشار بیاورم. احساساتم را نمیتوانم از راه دور منتقل کنم. آدمی هم نیستم که تلفنهای مصنوعی از سر ادب به این و آن بزنم.
گاهی به این فکر میافتم که هنوز چیزی وجود دارد؟ چهقدر واقعی است؟ چهقدر تظاهر است؟
به گمانم دوری کم کم تاثیر خودش را میگذارد. دارم یخ میشوم!
بهمن ۱۹م, ۱۳۸۶ at ۵:۴۶ ب.ظ
قدیمی ها میگفتند .
ازدل برود هرآنکه از دیده برفت.
بهمن ۲۰م, ۱۳۸۶ at ۷:۴۸ ق.ظ
Che bayad kard?
بهمن ۲۰م, ۱۳۸۶ at ۹:۴۸ ق.ظ
سلام سایه
هپی اسپندگان! (ولنتاین ایرانی)
)
خدافظ
بهمن ۲۰م, ۱۳۸۶ at ۳:۱۸ ب.ظ
اول جلوی ایینه با خود تمرین کن….بگذر اتشفشان کردن را بیاموزد دلت…انگاه خود راه خویش را میابد
بهمن ۲۰م, ۱۳۸۶ at ۸:۱۰ ب.ظ
خب کاری نداره, آف لاین بذار!
بهمن ۲۰م, ۱۳۸۶ at ۸:۱۸ ب.ظ
kam kam adam telephon nemikone..V khobish ine ke az khatereha faghat khobesh mimone
بهمن ۲۱م, ۱۳۸۶ at ۸:۰۲ ق.ظ
سلام
[گل]
وبلاگ جالب و زیبای داریند
[رضایت]
اسمشم خیلی قشنگه
[چشمک]
خوشحال میشم به منم سر بزنیند
موفق یاشند
بای
[گل]
http://www.lalalove.blogfa.com
[بدرود]
بهمن ۲۱م, ۱۳۸۶ at ۸:۴۶ ب.ظ
اولا نوشتن پستهای غمگین واسه روحیه تون خوب نیست … دوما الان یادم افتاد که من حدودا سه ماه میشه که توی لاس وگاس منتظر شوما واستادم پس کی قراره تشریف بیاری
بهمن ۲۲م, ۱۳۸۶ at ۸:۳۷ ق.ظ
این حقیقت است که از دل برود هر آنکه از دیده رود
بهمن ۲۲م, ۱۳۸۶ at ۱۲:۵۶ ب.ظ
are, baraye man ham sakhte in kaar . bazi vaghta az sare adab be khodam feshar miyaram, ama vaghean baram sakhte!
بهمن ۲۳م, ۱۳۸۶ at ۱۲:۵۱ ق.ظ
LOL…you should try to call them during the summer
بهمن ۲۴م, ۱۳۸۶ at ۳:۰۸ ب.ظ
وب گردی تفریح جالب هست . مث برحوردن به وبلاگ شما..
بهمن ۲۴م, ۱۳۸۶ at ۹:۳۹ ب.ظ
Doost joon kam kam be rooz kardane inja dare behet vajebe eini mishe
اسفند ۲۰م, ۱۳۸۶ at ۱۱:۱۲ ب.ظ
من هم همینطور.