سایه

مصطفی‌خان در یک بعدازظهر تابستانی یا زمستانی عاشق نرگس خانم شد که با چادر گل‌گلی از خم کوچه می‌گذشت. وقتی مادر و خاله‌ی مصطفی‌خان ازخواستگاری نرگس خانم برگشتند، گفتند”شکر خدا، خواستگاری پیچ امین‌الدوله نرفته بودیم که رفتیم” .گویا نرگس‌خانم موقع حرف زدن خیلی قر‌گردن آمده بود.

فک و فامیل ‌گفتند: بله؛ ما هم می‌دانستیم که آن‌قدرها خوشگل نیست، ولی بس که عشوه می‌آید، طرف‌دار زیاد دارد.

معلوم نشد چرا نرگس خانم از بین همه‌ی خواستگارهای طاق و جفت به”مصطفی‌خان” بله گفت که هم بدقیافه بود و هم به بداخلاقی معروف بود. اصلن کل خانواده‌ی مصطفی‌خان، بداخلاق و دعوایی بودند. معروف بود که یک‌بار برادر بزرگش یک کارگر نانوایی را انداخته بود توی تنور و بعد طرف را نیمه‌سوخته کشیده بودند بیرون.

 فک و فامیل ‌گفتند همه‌اش به خاطر پول مصطفی‌خان است.

 پیچ امین‌الدوله آمد و شد عروس خانه‌ی مصطفی‌خان. چند صباحی با او زندگی کرد و بعد همان‌طور که بی‌صدا آمده بود، یک روز هم بی‌صدا گذاشت و رفت. مصطفی‌خان زمین و زمان را زیر پا گذاشت و اثری از نرگس خانم پیدا نکرد. انگار که آب شده باشد و رفته باشد زیر زمین.

فک و فامیل ‌گفتند با پسرخاله‌اش فرار کرده، رفته فرنگ. مردم وفا ندارند!!

بعد ازرفتن نرگس، مصطفی‌خان چندان دست و دلش به کار نرفت. روزها یک صندلی می‌گذاشت و می‌نشست جلوی حجره. عصرها هم توی ایوان خانه. تا همین اواخر هم تلفن که زنگ می‌زد و قطع می‌شد مصطفی خان سر تکان می‌داد و نیشخند می‌زد:”پدرسوخته، می‌خواد ببینه من زن گرفتم یا هنوز تنهام. ” سی سال بود که مصطفی‌خان تنها زندگی می‌کرد.

فک‌ و فامیل ‌گفتند: امان از خاطرخواهی، امان از چشم انتظاری. اون زنیکه زنگ می‌زنه ببینه این مرده یا نه. دنبال ارث و میراثه.

خوب..اگر انتظار دارید که بگویم نرگس خانم یک روز برگشت و گریه کرد و گفت که پشیمان شده و مثلا این مدت افتاده بوده توی یک چاله و نمی توانسته بیرون بیاید، اشتباه می‌کنید. اگر هم انتظار دارید بگویم نرگس خانم پاک وبی‌گناه بود ولی اسیر دست آدم‌های نابکاری شده بود و نمی‌توانست برگردد، باز هم اشتباه می‌کنید. اگر هم دلتان می‌خواهد که مرده باشد، باز هم متاسفم.نرگس خانم، زنده و سرحال؛ روز چهلم مصطفی‌خان پیدایش شد و ارث و میراثش را ‌خواست. دیگر نه خوشگل بود، نه عشوه می آمد. گویا جیغ و ویغ هم کرده بود. ارث و میراث را هم گرفته بود و رفته بود.

این داستان، داستان خوبی است. هر دو طرف در آن عاقبت به خیرند..

اول) مصطفی خان که همان‌طورعاشق نرگس خانم سی ساله ماند که خوشگل بود و جیغ هم نمی زد.

دوم) نرگس خانم که بداخلاقی‌های مصطفی‌خان را تحمل نکرد، جانش را برداشت و در رفت. از ارث و میراث هم بی‌بهره نماند.

با این که فک و فامیل خیلی هم غلط حدس نزده بودند، باز هم گور بابای همه‌شان که همیشه دنبال نصیحت‌های احمقانه و درس‌های اخلاقی هستند.

این داستان قدیمی است. ولی اگر برای شما اتفاق افتاد و به نظرتان جدید و کشنده آمد، جمله‌ی رفیق قدیمی من را به یاد بیاورید “آدم ها آمده‌اند که بروند. همین”

این مطلب در تاریخ چهارشنبه, بهمن ۳م, ۱۳۸۶ در ساعت ۱۰:۵۲ ب.ظ و درباره موضوعات نیمه کاره منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.