اما من می​خواستم راجع به پست قبلیت یه نظری بدم. البته برای شیرین عزیز هم نوشتم ولی یه چیزی یم اینجا بنویسم اگرنه که روزم شروع نمیشه. سایه جونم فکر کنم منم یکی از وبلاگ نویس هایی هستم که خیلی وقت ها از روابط خوبم با بیژن و عشقی که به هم داریم نوشتم. شاید به نظر بعضی هم اغراق آمیز باشه. اما فکر کنم به روحیه ی آدمی که وبلاگ نویسه هم مربوط باشه. من ذاتا آدم شادی هستم و دلم می​خواد از لحظات زندگیم لذت ببرم و دید مثبتی دارم. شاید برای همینه که بیشتر وقت ها قسمت پر لیوان رو می بینم و دلم می خواد اون رو توی وبلاگم بنویسم. اما مفهوم خوشبختی برای آدم ها و میزانش متفاوته. برای بعضی ها داشتن خونه ی آنچنانی و ماشین و کار عالی پردرآمد و سفرهای پشت سر هم و داشتن جواهرات مختلف یعنی خوشبختی ولی برای بعضی نه. شاید کسی هم که اون امکانات رو داره واقعا احساس خوشبختی کنه هرچند که مثلا شوهرش هیچ حق و حقوقی براش قائل نباشه. اما این موضوع اصلا دغدغه اش نیست که بخواد به نبودنش فکر کنه. با چیزهایی که داره راضیه. من اما نه ماشین آنچنانی دارم ، نه حتا جواهرات و نه ریخت و پاش های آنچنانی و نه خونه​ی درندشت و ویلا و غیره. عوضش خونه ای دارم پر از آرامش و صفا و همفکری و احترام و شوهری که یکی از دغدغه های زندگیش جمع کردن امضا برای کمپین یک میلیون امضاست:)​ می فهمی چی می​گم که عزیزم؟ شاید خرده گرفتن و خط و مرز کشیدن برای دیگران وقت تلف کردن باشه. اگر یکی با پز دادن دلش خوش میشه، بذار به این کار ادامه بده ولی ما الزاما نباید بخونیمش یا باهاش رفت و امد کنیم. منم مثل خودت با بیستر فامیلم حتا فامیل نزدیک، هیچ رابطه ای ندارم. امثال عالیه خانم هم تو فامیل اصفهانیم تا دلت بخواد هست ولی من نه باهاشون رفت و آمد می​کنم و نه سراغی ازشون می گیرم. خیلی راحت از دایره​ی کسانی که دوستشون دارم ، می گذارمشون کنار… تو وبلاگ هاله هم نوشتم که خیلی دوستت دارم و برام عزیزی. ببخش اگر سرت رو درد آوردم. فقط وحشت کردم که نکنه کسانی مثل تو و شیرین که برام مهمید، فکر کنید منم در زمره ی همان آدم ها هستم…