بنظرم حسادت و باقی چیزایی که شما اشاره کردین از این نشات گرفته میشه که “تو” چیزی در دیگران می طلبی…چیزی بمانند تایید و یا القای خوشبختانه…چونکه “تو” در تنهایی ارزش ندارانت به آنچه که روح پریشون تو راضی کنه دست نیافتی….
یه دلیلش اینه که به اون خونواده هایی که لباسای شیک میپوشن و جوونی رو با جملات پر طمطراق به “کیچ” بودن گذروندن.

نظر شما در مورد زبان بیان و نوشتار در وبلاگ (به معنایی که برا شما مقبول هست) چی میتونه باشه؟
یسر به نوشته هام بزنین…میخوام زبانم رو برام نقد کنین…میدونم زیاده خواهیه..اما صراحت شما تو برخی جملات منو یاد “فرهنگ لغات شخصیم ” میندازه.
ممنون.

من هم مانند شما فکر می کنم . این یکی از دلایلی است که ایرانی ها از ایران که خارج می شوند خیلی دلشان نمی خواهد با ،به قولی، هموطن ارتباط برقرار کنند. این تظاهر به خوشبختی بی زوال ، بی عیب و نقص بودن ، همه چیز تمام. زندگی هیچ کس کامل و تمام نیست و این تظاهر تنها کینه به وجود می آورد، یک زندگی بی عیب و نقص هیچ جایی برای نزدیکی و احساس صمیمیت باقی نمی گذارد. ربطی هم به حسادت ندارد خوشی های آدمها براساس سلیقه شان متفاوت است مسافرت رفتن، پست گرفتن، ازدواج، خانه ، ماشین، خرید کفش و لباس ولی جنس مشکلات برای همه ملموس است. در آخر هم بگویم همانطور که کیسه گردو بودن همه را فراری می کند پنهان کردن درد و غم ها هم انسانها را نسبت به هم بی اعتماد می کند. زندگی همه بالا و پایین دارد اگر صاف و یکنواخت باشد مثل جاده مستقیم باعث خواب آلودگی می شود، سربالایی و سرپایینی و پیچ جاده است که آن را دلچسب می کند

من‌که ابدا” گوش‌ام بده‌کار نیست و فقط از خوبی‌های زندگی‌ام می‌نویسم. راست‌اش رو بخوای کتی جون من اصلا” به این‌که از گرفتاری‌هام بگم حساسیت دارم و احساس عجز و بدبختی به‌ام دست می‌ده. اگر حرف دیگه‌ای نداشته باشم بزنم هیچی نمی‌گم و فقط می‌نویسم گرفتارم و بعد باز می‌نویسم. پیش‌نهاد می‌کنم خاکستری رو هم ببینی که شاید یه عده‌ای ادعا نمی‌کن گرفتاری ندارن و فقط دوست ندارن از گرفتاری‌هاشون بگن. دیگه اگه بنا باشه طبق سلیقه هم‌دیگه بنویسیم که این دیگه اسم‌اش وب‌لاگ شخصی نمی‌شه. یکی ممکنه چس‌ناله بکنه، یکی فقط از خوشی‌هاش بگه و یکی هم صرفا” خالی‌بندی بکنه. شخصا” با هیچ‌کدوم اینا مشکل‌ای ندارم.

خوش بگذره عزیزم. خیلی وقت بود سروقت‌ات نیامده بودم از پیش بلوط پرتاب شدم ناگهان. می‌بوسم‌ات عزیزم.