شرم یا منت؟
پای مطلبی که در مورد نژادپرستی نوشته بودم، یک دختر افغانی، احتمالا در جواب به یک کامنت بلند بالای اعتراض به نرفتن افغانیها، یک نظر گذاشته بود:” من یک افغانی هستم که در ایران به دنیا اومدم. من ازتون متشکرم که به ما مکان زندگی دادید.اما دلم نمیخواد در ایران بمونم. ایرونیها یک خصلتی دارند که سر آدم منت میگذارند…” آن موقع نظرخواهی وبلاگ خراب بود و نشد که دو خط برایش بنویسم. امروز صفحه بیبیسی را دیدم و عکسهای فریبا را که دولت ایران از ورود به مدرسه منعاش کرده و آرزو میکند که” زندگی از این بدتر نباشه. “ یاد کامنت دخترک افتادم و گفتم که همین جا برایش بنویسم :” محبوبه جان، به جای منت گذاشتن سر تو و هر پناهنده دیگر مثل تو، همه ما باید فقط شرمنده باشیم و بس. شرممان باد که شهروند کشوری هستیم که انسانها را از آموختن منع میکند. شرممان باد.”
پی نوشت مهم: اگر پشت فیلتر هستید، مریم عزیز کل مطلب بی بی سی را با عنوان حدیث تلخی و امید در وبلاگ معرکه اش آورده است.
آذر ۱۶م, ۱۳۸۵ at ۴:۲۷ ق.ظ
سایه جان، منهم وقتی مطلبو تو بی بی سی خوندم قلبم درد گرفت.با خودم گفتم اون جا شاید، مردم زیر ضرب اون رژیم میهمانکشی رو با میهمان نوازی اشتباه کرده اند…اما متاسفانه در همین کشورهای غربی هم می بینیم هموطنان که، ما زمان انتخابات ، بیشترشون به احزاب حامی ی مهاجرین رای میدن .اما وقتی باهاشون بحث می کنی میبینی چه شباهت عجیبی به فاشتستها دارند …برای نمونه
تمام کوشش خودمون رو بکارمیگیریم تا ثابت کنیم که “ما” باسایر مهاجرین فرق داریم.
در جامعه ی مشترک اروپا زندگئ میکنیم…با ورود ترکیه به اروپا به شدشدت مخالفیم.
در امریکا هستیم.مکزیکی هارو شهروندان درجه دوم حساب می کنیم.
این سیاهه بدبختانه خیلی طولانیه…
آذر ۱۶م, ۱۳۸۵ at ۱۰:۳۵ ق.ظ
سایه جونم پس کی قصه ات رو می نویسی اینجا؟دلم تنگ است برای همه دلتنگیهایت .دوستت دارم .ندیده ام تو را و نمی شناسمت ولی نمی دانم چرا دلم برایت می تپد.
آذر ۱۶م, ۱۳۸۵ at ۱۲:۳۷ ب.ظ
Hi,
Thanks for stopping by..I like your writings.
دی ۲۱م, ۱۳۸۵ at ۷:۴۹ ب.ظ
من خیلی قبلا به ایرانی ها با دیدی بازی نگاه میکردم ولی از وقتی که برا خودم سفری توی
این وبلاگها می زنم میبینم یک مشت آدمی که سر از پا نمیشناسند و می آیند در مورد یک جمعیت کشور دیگری حرف می زنند که خودشون در مورد وضعیت آنها در حد صفر نیز چیزی نمیداند باید بگم دولت ایران این کارها را می کند تا ایرانیها را به جان افغانیها بیندازد چرا چون جمعیت ۳۰میلیونی افغانستان فقط شیعیان افغانستان را قبول دارند ایران در هیچ کجای دنیا جای خوبی ندارد زیرا هیچ کسی دولت ایران را قبول ندارد اگر هم قبول دارد به خاطر منفعتی هست که ایران برایش دارد در صورتی که بعد از فروپاشی طالبان کل دنیا به افغانستان کمک نمودند ایران می خواهد صلب آسایش کند از افغانها زیرا از افغانها می ترسد.