سایه

نوشتن این پست فقط قرار هست که از استرس من کم کند. در واقع نوعی خط‌خطی کردن یا خاطرات نوشتن است. بنابراین اگر وقت اضافه ندارید، خواندن‌اش را توصیه نمی‌کنم!

- تا دیروز اینجا از زمستان خبری نبود. هوا سیزده چهارده درجه بالای صفر بود. ولی امروز اولین برف زمستانی بارید، آن هم همران با باران یخی. من تا قبل از این که اینجا بیایم نمی‌دانستم چنین بارانی هم وجود دارد، باران نفرت انگیزی است!! زمین مثل شیشه می‌شود و هم راه رفتن سخت می‌شود و هم رانندگی. به هر حال از آن‌جا که هیچ چیز کار و زندگی این ملت را تعطیل نمی‌کند، در هر شرایطی باید از خانه بیرون رفت. من هم امروز حوالی ظهر رفتم دانشگاه. هوا سرد نبود، ولی باد خرده‌های یخ را می‌پاشید توی سر و صورت آدم‌ها!! یاد لوا افتادم که به اینجا می‌گوید قطب!! به هر حال وقتی رسیدم دانشگاه، باد تمام شده بود و برف نشسته بود و منظره عالی بود. البته من همچنان عاشق برف تهران هستم ، عاشق!! حالا هم که از تهران خبر می‌رسد که برف آمده و همه جا تعطیل است، دلم ضعف می رود.

- درس خواندن ما داستانی دارد. یک گروه مطالعه داریم متشکل از من و یک خانم خوش قیافه هندی و یک آقای جدی چینی. رفیق چینی‌مان اصرار دارد که هر تمرین را چهار بار حل کنیم تا دستمان تند شود!!! تازه خودش یک بار قبل از ما در خانه تمرین را حل می‌کند. بعد هم پای تخته برای من و هندی از همه‌جا بی‌خبر توضیح می‌دهد. دست خودش نیست، در چین استاد دانشگاه بوده است. آدم سخت‌کوشی است. امروز هم به خاطر او رفتم دانشگاه. می دانستم سنگ هم که از آسمان ببارد، سر قولش است و می‌آید. لازم به ذکر است که از یازده نفر کلاس ما، شش نفر چینی هستند که همه با همین شدت درس می‌خوانند. واقعن که خوشا به‌ حالشان.

- امروز انتخابات رهبری حزب لیبرال کانادا برگزار می‌شود. نتایج را می‌توانید از این‌جا دنبال کنید. در جای خودش مهم است، چون رهبر حزب لیبرال، رقیب انتخاباتی دوره بعد نخست وزیری است. این نخست وزیر فعلی که شکل روبوت است، خدا کند نخست وزیر بعدی بهتر باشد و حق اسکیموها و سرخ‌پوست‌ها را هم رعایت کند و حکومت بشر دوست ایران را این‌قدر عذاب ندهد. در حال حاضر که روابط ایران و کانادا افتضاح است. ویزاهای دانشجویی که هیچ، ویزای پدر و مادرها هم ممکن است دیگر صادر نشود. من مطمئنم که اگر در ایران اصلاح‌طلب‌ها روی کار بودند و در اینجا لیبرال‌ها، وضع هرگز به این خرابی نبود.

- دست آخر این که از آهنگ‌های کریسمس که به طور متوالی روزی صد بار تکرار می‌شوند، بدم می‌آید. اصولا هر چیزی که رنگ و بوی مذهب داشته باشد بعد از یک مدت زمان کوتاه، می‌رود روی اعصاب من. این هم حاصل بزرگ شدن در یک جامعه مذهبی است. این را صد بار گفته‌ام اینجا. نه؟

این مطلب در تاریخ شنبه, آذر ۱۱م, ۱۳۸۵ در ساعت ۳:۱۶ ق.ظ و درباره موضوعات من و کانادا, نوشته های روزمره منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید به پایین صفحه رفته و نظر بدهید. ارسال دنبالک غیر فعال شده است.