سایه

خدا بیامرزد”زبیده‌خاتون” را. تا چند سال پیش که سر پا بود، ماهی یک بار سری به خانه پدر‌بزرگ و مادر‌بزرگم و بعضی قوم و خویش ها می‌زد، کمک ماهانه ای می‌گرفت و می‌رفت پی کارش. زندگی سختی داشت. چندین و چند سال در خانه‌های مردم کار کرده بود و ثمره‌اش شده بود پسرهایی که معتاد و بی‌کار از آب در‌آمده بودند و از مادر به زور پول می‌گرفتند. بنده خدا دیگر توان کار کردن نداشت و وضع اقتصادی‌اش لحظه به لحظه بدتر می‌شد. مدام دنبال مقصر می‌گشت. عقل و سواد درست‌حسابی نداشت و برای همین هر چه را که می‌شنید، باور می‌کرد. نمی‌دانم کدام شیر‌پاک خورده‌ای یادش داده بود که:”مقصر بیچارگی همه ما، یاسر عرفات است. پول نفت ما را می‌فرستند برای عرفات.” از همان لحظه این زبیده شده بود دشمن خونی عرفات یا به قول خودش”علفات”. مدام نفرین و ناله می‌کرد که “الهی پول نفت من و بچه‌هام از گلوی این علفات بی‌وجدان پایین نره.” این آخری‌ها توی تاکسی و اتوبوس و صف و.. هم که دعوایش می‌شد، توی صورت طرف داد می‌زد:”مرگ بر علفات” . بعد هم می‌آمد تعریف می‌کرد که “جلوی چشم همه‌شون، حتی جلوی سربازها داد زدم مرگ بر علفات.”
بنده خدا فکر می‌کنم خودش قبل از یاسر عرفات از دنیا رفت و نماند که ببیند با مردن عرفات هم روزگار”زبیده” همان است که بود.
الان داشتم خبرهای مربوط به حضور خاتمی در آمریکا را می‌خواندم. شرح اعتراضات و بیانیه‌ مخالفان را. یکی از بیانیه‌ها را خواندم که خاتمی را مسئول ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد و وضع بحران هسته‌ای و خطر جنگ و تحریم و قتل‌های زنجیره‌ای و وضعیت اقتصادی و فرار مغزها و زندانیان سیاسی و سیل و زلزله و… خوانده بود. بیانیه را به آخر نرسانده، صفحه را بستم و یاد “زبیده” افتادم . یاد زبیده و بیست سال “مرگ بر علفات” گفتن‌اش. روحش شاد.

این مطلب در تاریخ پنجشنبه, شهریور ۱۶م, ۱۳۸۵ در ساعت ۹:۱۰ ب.ظ و درباره موضوعات من و جامعه ایرانی منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.