Comments on: مزخرفات نصفه شب

By: Anonymous

Anonymous — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

هیچی از مزخرفات شب که نننوشته بودی بلا

By: ژرفا

ژرفا — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

سایه جان من یه کامنت برات گذاشتم توی وبلاگ آلیس. لطف می کنی بخونیش ؟

By: میترا

میترا — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

حالا خدای این صفحه بیاد لطفا سه کاریه بنده رو پاک کنه

By: میترا

میترا — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

اول بگم که تو یه جاده وقتی هی به جلو و جلو وجلو تر می ری همه چیز تو با خودت جلو میره پس اصلا به چشم حسرت به پشت سرت نگاه نکن دیوانه کننده است برگشت سر نقطه ی شروع، وبلاگت با خودت بزرگ شده و البته همانگونه که آنگونه نماند این گونه نیز نخواهد ماند.
دوم بابت تعریفت سپاس هزاران، من از قضا خیلی بد می نویسم چون همین کامنت را اگر چند روز دیگه بخونم بزرگترین آرزو برایم پاک کردنش میشه اما یک چیز کامنت عین خود زنده گیه. وقتی حک میشه نویسنده قادر به پاک کردن یا حتی تغییر دادنش نیست ، هیچ دقت کردی؟
سوم من بعد از چند روز الآن یه ذره مثل بچه ی آدم دل به اینترنت داده ام تاریخ ها رو که نگاه کردم خیلی عقبم گرچه بدون تاریخ هم من همینم،باخودت تعجب نکنی که این دیگه کیه من کی نوشتم این الآن نظر میده
چهارم هم سلام حالت چطوره مهاجر؟

By: میترا

میترا — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

By: Fred

Fred — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

راستی یادم رفت بگم، واسه باغ شازده پایه ام حسابی. بعد دو سال باید خیلی بچسبه

By: Fred

Fred — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

شاید بهتر باشد یه جایی بدون نام و نشون بنویسی. البته نه اینکه اینجارو تعطیل کنی. این صابخونه ما میگه هرچی دیگران از تو کمتر بدونن، آسیبپذیریت پیش اونا کمتر میشه. راست میگه.

By: محمود

محمود — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

صحیح

By: دختر بودن

دختر بودن — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

روان نوشتن؟ نفرمایید! مدتی است که می خوانمت و نگاه و نوشته هایت را دوست دارم. روان هستند و صادق. دلم می خواهد ادامه بدهم اما کمی سخت است… و ممنون از دل گرمی.

By: ماندانا

ماندانا — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

چند روزه که هی یادت هستم وهی می خوام برات یه ایمیل مفصل بنویسم، اما هی ننوشتم…
اول از همه این که دلم برات تنگ شده. اون یادداشت های هیجان زده و چه می دونم بی تصمیم و هر اسمی که روی یادداشت های اون وقت هات می گذاری، مثل یه آینه بود که هر چند تصویر تمام قدت توش جا نمی شد، اما هر از گاهی یه گوشه ات رو می دیدیم توش… چشمی، رویی، مویی، اشاره ابرویی، دستی، دلی… الان اما مدت هاست که پشت نوشته هات، کتی رو پیدا نمی کنم. می دونم که نوشته های خودم هم همینجور شده، یا نمی نویسم، یا وقتی می نویسم دارم غر می زنم به زمانه ی درست نشدنی…
باید مفصل برات بنویسم، دلم برات خیلی تنگ شده…
——————————————————————————-

آره. این بلا سر تو هم اومده، می دونم. سر خیلی از مهاجرها می یاد. شاید هم نمی شد اون مدل نوشتن رو ادامه داد. همون طور که خیلی ها ادامه ندادن یا اگه دادند، ما دیگه خواننده خوبی نیستیم.
ایمیل بزنی خوشحال می شم. اصلا اگه یادت باشه، قرار بود من بهت زنگ بزنم!!!