سایه

راست است که من آدمی هستم وابسته به گذشته و وقایع آن. این هم راست است که آدمی هستم وابسته به آدمها و خاطراتی که از آنها دارم. با این همه بعضی وقایع هستند که نمی‌خواهم به خاطر بیاورم، بس که هولناکند و بعضی آدمها هستنند که نمی‌خواهم خاطراتشان زنده شود، بس که یادشان وجدان مرا معذب می‌کند.
خیال می‌کردم که زمان مرهم خوبی خواهد بود، ولی زهی خیال باطل؛ همه فکرهایی که پس‌اشان زده ام، هرچند وقت یک بار در بحبوحه کار و زندگی سر می‌رسند، تلنگری می‌زنند و می‌روند. گاهی به شکل یک سوال هستند، گاهی هم دلهره‌هایی هستند که اشک به چشم‌ام می‌آورند. این طور وقتها به خودم می‌گویم:” الان موقع مناسبی نیست. یک روز باید بنشینم و خوب فکر کنم و تکلیف‌ام را با همه این‌ها روشن کنم.” اما خوب می‌دانم برای من که تن به همه چیز می‌دهم تا از تنها بودن با خودم پرهیز کرده باشم، آن روز هرگز نمی‌رسد.
من از سر عمد یک لحظه هم به خودم فرصت نمی‌دهم؛ روزها می‌چسبم به زندگی و با آخرین سرعت دنبالش می‌دوم. شبها هم که می‌دانم افکارم مستعد هجوم خاطره‌های آزار دهنده است، تا لحظه قبل از فرو افتادن پلک‌ها کتاب می‌خوانم. به این کار چه می‌گویند؟ فرار رو به جلو؟ تا کی می‌شود فرار کرد و نفس کم نیاورد؟

این مطلب در تاریخ شنبه, بهمن ۸م, ۱۳۸۴ در ساعت ۱۰:۰۷ ب.ظ و درباره موضوعات روان شناسی، خودشناسی منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید به پایین صفحه رفته و نظر بدهید. ارسال دنبالک غیر فعال شده است.