سایه

عمه خانم، لاغر، چشم و ابرو مشکی و بلند بالا بود با صورتی که ردی از آبله داشت. سیگار هما می‌کشید، از آنهایی که توی یک جعبه سفید دردار بود و نوشته آبی داشت. افطار که می‌شد، اول سیگارش را آتش می‌زد و دود آن را با همان ولعی فرو می داد‌ که موقع سحر، درست قبل از اذان صبح، دود آخرین سیگار را فرو داده بود. همه ماه رمضان را روزه داشت و نه تشنگی عذابش می‌داد و نه گرسنگی، فقط هوس سیگار داشت. همین باعث می‌شد که از افطار تا سحر بیدار بماند، هی برای خودش از سماوری که مدام قل قل می‌کرد، چای بریزد و هی سیگار پشت سیگار روشن کند . آن ساعتهای شب اگر دور و برش می پلکیدی و مثل خودش خواب نداشتی، برایت از این طرف و آن طرف، از ایام خوش قدیم، از بی وفایی و بدعهدی روزگار جدید و آدمهایش، پشت سر هم نقل می‌کرد و تو هیچ حوصله ات از حکایتهایش سر نمی‌رفت؛ بس که صدایش گرم بود و لهجه تهرانی‌‌اش جذاب بود. این روزها دیگر نمی‌شنوم که از نسل جوان کسی با آن لهجه حرف بزند، حتی تشخیص آن برایم سخت شده است، انگار آن گویش به خصوص، متعلق به آن نسل از تهرانی‌ها بود که محل گشت و گذارشان خیابان لاله‌زار، زیارتگاهشان شاه عبدالعظیم و ییلاقشان باغها و تپه های شمیران بود. حالا بیشترشان رفته اند و آن خاطرات را با خود برده اند.

امروز، بعد از آن همه سال که از مرگ عمه خانم می‌گذرد، بعد از پاشیده شدن آن فامیل بزرگ و پر از آداب و رسوم، دنبال مزارش ‌گشتم. گشتم و پیدا نکردم. مادر بزرگم گفت:”عیب ندارد، از همین جا برایش فاتحه می‌خوانیم.” من اما اهل فاتحه خواندن نیستم. به جایش با سرخوشی به یاد آوردم که من هم مثل او عاشق خوردن چای و شیرینی و عاشق حرف زدن از گذشته هستم. به یاد آوردم که عمه خانم، زنی بود سالار، نکته‌گو، نکته سنج و البته فداکار. پدر هرگز فراموش نمی‌کرد که انگشتر قیمتی عمه خانم، کمک خرج تحصیل او در آمریکا شده است.
یادش گرامی. یاد او و نسلی از آدمهای روزگار گذشته که کسی جایگزینشان نخواهد شد.

پی نوشت : عکسهای تهران قدیم که از وبلاگ غزل کش رفتم.

این مطلب در تاریخ شنبه, مهر ۱۶م, ۱۳۸۴ در ساعت ۱۲:۲۸ ق.ظ و درباره موضوعات نوستالژی منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید به پایین صفحه رفته و نظر بدهید. ارسال دنبالک غیر فعال شده است.