سایه

کدام یک راحت تر است؟
ثابت کردن “آن چه که هستی”یا “آن چه که نیستی”؟
در کودکی تمام وقت من صرف آن می شد که بزرگترها ثابت کنم “بچه بدی نیستم”. با این حال کافی بود که یک لحظه یادم برود و دست از پا خطا کنم و مثلا اسباب بازی هایم را از دست بچه خرابکار همسایه بقاپم تا سر برسند و بگویند:” بچه بد!”. شکل این جمله مرتب عوض می شد. ولی آن ترس همیشه با من بود. در مواجهه با خواهرم ترس این که “بچه حسودی باشم.” در مدرسه ترس این که” بچه بی انضباط یا درس نخوانی باشم”. همه این ترسها که از حوزه بزرگترها به من تحمیل می شد، با من بودند و با من بزرگ شدند تا سنین نوجوانی ام.
من هم مثل خیلی از نوجوانها تابو شکنی را زود یاد گرفتم و دیگر” بی انضباطی” و “درس نخوانی” ترس محسوب نمی شد. احساس شعفی را که در آن سن و سال با من بود، هیچ وقت فراموش نمی کنم. شعف ناشی از شکستن ترسها.
نمی دانستم که اینها همه خیال باطل بود. ترسها جای خود را به ترسهای بدتری داده بودند. ترسهایی که در رابطه هایم، یکی یکی خودشان را نشان می دادند و در مجموع به یک جمله ختم می شدند: ترس این که به اندازه کافی ” خوب ” نباشم.
کم کم دانستم که درمان این ترسها، مستقیم مربوط می شود به اعتماد به نفس. شروع کردم به تقویت اعتماد به نفس تا از پسشان بر بیایم. نه این که پیشرفت نکرده باشم، به خیلی هراس ها فائق آمده ام. با این حال بعضی وقتها خیال می کنم خلاصی از بعضی ترسها ناممکن است، همان هایی که بر می گردند و مثل “تب راجعه” حملاتشان را از سر می گیرند. ترس این که “او برود و من تنها بمانم”. ترس این که”یکی از ما از دیگری خسته شود”. ترس این که “او به من اعتماد نکند”. ترس این که “من توانایی ابراز محبت ندارم”.
مانده ام که این ترسها از کجا ریشه می گیرند؟ از من؟ از او؟ از رفتارها و حرف هامان؟ از گذشته ها مان؟ پس این همه تلاش به کجا می خواهد برسد؟ کجای کار اشتباه است؟
به همین منوال اگر پیش بروم، احتمالا باید “ترس از دیوانه شدن” را هم به مجموعه “ترس های راجعه” اضافه کنم!

این مطلب در تاریخ چهارشنبه, مهر ۶م, ۱۳۸۴ در ساعت ۵:۳۲ ب.ظ و درباره موضوعات روان شناسی، خودشناسی منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید به پایین صفحه رفته و نظر بدهید. ارسال دنبالک غیر فعال شده است.