سایه

زمانه عوض می شود، آدمها عوض می شوند، یادم می آید یک بار مریم نوشته بود آدم اگر عوض نشود می گندد، مثل آب راکد می شود… بد نیست، عوض شدن بد نیست ، به شرط آن که مهار تغییرات دست خودمان باشد، که بتوانیم آن چیزهایی را تغییر دهیم که خودمان می خواهیم.
بعضی از خصوصیات من هستند که انگار تغییر ناپذیرند، این ناراضی بودنها، غر زدنها، نگران بودنها و افسوس خوردنها، انگار تمامی ندارد. حریف خودم نمی شوم، حریف زمان نمی شوم، نمی توانم فراموش کنم، نمی توانم به خاطر نیاورم.
نمی دانم آدمهایی هم هستند که بتوانند راحت گذشته را فراموش کنند و با حال کنار بیایند؟
واقعا با موقعیتشان و با واقعیتهای موجود کنار آمده اند یا فقط تظاهر می کنند؟
اصلا فکر و منطقی در کارشان هست؟ اگر هست، کاش من این منطق را بدانم و یاد بگیرم، وای به حالم اگر یاد گرفتنی نباشد و جزو یکی از آن استعدادهای خداداده باشد که من از آنها نصیبی نبرده ام.

این مطلب در تاریخ شنبه, آذر ۱۴م, ۱۳۸۳ در ساعت ۱۱:۵۹ ب.ظ و درباره موضوعات روان شناسی، خودشناسی منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.