سایه

سیگار را از پنجره ماشین بیرون می اندازم. می گویم: من هیچوقت نتوانسته ام یک سیگار را تا آخر دود کنم،هیچوقت هم نمی توانم دود سیگار را از بینی ام بیرون کنم و بعد می خندم. همینطور بیخودی می خندم. نگاهم نمی کند. دود سیگار را با مهارت از بینی اش بیرون می دهد و به روبرو خیره می شود. در ماشین را باز می کنم که پیاده شوم. می گویم: مراقب ریه هایت باش، خیلی سیگار می کشی. می خندد. تلخ می خندد وماشین را روشن می کند.
از در خانه می گذرم و مستقیم به حیاط می روم. آخرمهمانها نباید اشکهایم را ببینند. مهمانها بی موقع آمده اند یا اشکها؟
روی تاب می نشینم و به گلها خیره می شوم، به رزهای سفید؛ و بعد یاد دختر خندان لباس سفید می افتم و یاد یاسهای سفید وسوالی که بی جواب در هوا چرخ خورد: “حالاخوشبختی؟” شاید باید می گفتم:”کمی گرفتارم” یا شاید بهتر بود که می گفتم: “خیلی درگیرم “واصلا بهتر از همه این بود که مثل همیشه بگویم:” معلوم نیست!”
بلند می شوم و یکی از رزها را می چینم و جلوی صورتم می گیرم. هیچ بویی به مشامم نمی رسد، غیر از بوی سیگارکه لابد به دست و لباسم مانده است. حالم بد می شود. می گویم رز هم رزهای بهار و پرتش می کنم روی زمین. گلهای تابستان بی خاصیتند، بی رنگ وبو، مثل خود زندگی. بغض لعنتی را قورت می دهم و می روم توی آسانسور. مهمانها منتظرند وزندگی، همین زندگی بی بو و خاصیت را باید هر طورهست گذراند. فقط اگر می شد، بی اشک چشم، بی دلتنگی…

این مطلب در تاریخ جمعه, مرداد ۳۰م, ۱۳۸۳ در ساعت ۴:۴۵ ق.ظ و درباره موضوعات نوستالژی منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.