تا آنجا که مربوط به تربیت بچه ها می شود، فکر می کنم که به آنها نباید فضیلتهای ناچیز، بلکه باید فضیلتهای بزرگ راآموخت.نه صرفه جویی را؛ که سخاوت را و بی تفاوتی نسبت به پول را. نه احتیاط را؛ که شهامت و حقیر شمردن خطر را. نه زیرکی را؛ که صراحت و عشق به واقعیت را. نه سیاست بازی را؛ که عشق به همنوع و فداکاری را. نه آرزوی توفیق را؛ که آرزوی بودن و دانستن را.
اما معمولا برعکس عمل می کنیم، در آموختن احترام به فضیلتهای ناچیزشتاب می کنیم و بر آن تمام قواعد تربیتی مان را بنا می کنیم. بنابراین، راحت ترین راه را انتخاب می کنیم، چون که فضیلتهای ناچیزهیچ خطر مادی در بر ندارد.بلکه برعکس منافع را حفظ می کند!..