سایه

پسره بدذات!می گفت که یکی از تفریحاتش اینه که ذره بین رو می گیره روی تن حشره و انقدر ثابتش نگه می داره تا حیوون بیچاره آتیش می گیره.
بهش گفتم که دروغ می گه،حشره تکون می خوره و فرار می کنه ،مگه این که قبلا مرده باشه!
گفت که گرما نمی گذاره حشره فرار کنه و آخرش خسته میشه و می سوزه و خاکستر میشه و اگر باورنمی کنم می تونه جلوی چشمهام اینکارو بکنه تا ببینم.
گفتم که نمی خوام ببینم و همینجوری هم معلومه که داره دروغ می گه وهیچ حیوونی به این راحتی نمی میره،ولی راستش ته دلم شک کرده بودم که نکنه راست بگه وحیوون بیچاره جلوی چشمم آتیش بگیره .تا سالهای سال منظره چرخیدن وچرخیدن حشره و دست آخر سوختنش ازفکرم بیرون نمی رفت.فکر می کردم حتما خودشو به اینور اونور می زنه و حسابی تلاش می کنه،با این که می دونه سوختن سرنوشت محتومشه . پیش خودم تصور می کردم که اگه نا امید نشه و مدام حرکت کنه ،شاید از سوختن نجات پیداکنه،مثلاممکن بود یه روزنه فرارپیدا بشه یا عاقبت پسره خسته بشه یا این که اصلا دلش به رحم بیاد و ذره بین رو ورداره.
دیروزبرای اولین بار یه فکردیگه کردم.این که شاید حشره از این بازی زیادبدش نمی اومده!اصلا شاید خودش می خواسته که این بازی رو شروع کنه.
شاید گرمای ذره بین و یا اصلا همبازیش رو دوست داشته و فکر می کرده که ارزشش رو داره که تن به این سوختن بده!…فکر کردم که احتمالا همون موقع که گیر افتاده همه چیزدستگیرش شده ،با این حال تلاشی برای پیدا کردن راه فرار نکرده.فهمیده که وارد جدیترین بازی زندگیش شده و رل بازی کردن فایده نداره وبا این که می دونسته این بازی جدید باعث سوختنش میشه،ولی براش می ارزیده.وگرنه مطمئنم که برای موجود به اون زبر وزرنگی یه روزنه ای برای فرار پیدا می شد.اگه خودش نمی خواست ،نه به اون دور زدنهای مداوم تن می داد،نه به سوختن آخرش!

این مطلب در تاریخ یکشنبه, مهر ۲۷م, ۱۳۸۲ در ساعت ۹:۴۷ ب.ظ و درباره موضوعات روان شناسی، خودشناسی منتشر شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.